‘ਅੱਜ ਤਾਂ ਰੋਟੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਕੱਲ੍ਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ’- ਪਾਕਿਸਤਾਨ ‘ਚ ਖਾਣੇ ਅਤੇ ਮਹਿੰਗਾਈ ਬਾਰੇ ਮੁਹੰਮਦ ਹਨੀਫ਼ ਦੀ ਟਿੱਪਣੀ

ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁਣੀ ਵੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਸੁਣੀ ਹੋਏਗੀ ਕਿ ਮੁਲਕ ਚੰਗਾ, ਭੈੜਾ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਭੁੱਖਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੌਂਦਾ।

ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਜ਼ਰਖੇਜ਼ ਹਨ, ਸਿੰਧੂ ਇੱਥੇ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਕਿਸਾਨ ਮਿਹਨਤੀ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਗਰੀਬ ਤੋਂ ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਛੱਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ਜੁੱਤੀ ਕਦੀ ਨਾ ਵੇਖੀ ਹੋਵੇ, ਕੱਪੜੇ ਉਸ ਦੇ ਲੀਰੋ-ਲੀਰ ਹੋਣ, ਲੇਕਿਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਖਾ ਕੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਰੱਬ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਅਦਾ ਕਰਿਆ ਕਰੋ।

ਹੁਣ ਹਕੂਮਤ ਦਾ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਅਦਾਰਾ ਹੈ, ਨੈਸ਼ਨਲ ਬਿਓਰੋ ਆਫ ਸਟੇਟਿਸਟਿਕਸ। ਉਹ ਬਾਕੀ ਗਿਣਤੀਆਂ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇਹ ਹਿਸਾਬ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਟੀਆਂ ਲੋਕ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਾਲ ਕਿੱਥੇ ਪੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਧ-ਗੋਸ਼ਤ ਕਿਸ ਦੇ ਨਸੀਬ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਰਵੇ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਲਕ ਵਿੱਚ ਪੱਚੀ ਫੀਸਦ ਘਰ, ਭਾਵ ਚਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਟੱਬਰ, ਫੂਡ ਇਨਸਿਕਿਓਰ ਹੈ।

ਇਹ ਤਕਨੀਕੀ ਜਿਹੀ ਟਰਮ ਹੈ। ਇਹਦਾ ਇਹ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪੱਚੀ ਫੀਸਦ ਲੋਕ ਭੁੱਖੇ ਸੌਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਤੇ ਰੋਟੀ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸੋਚ ਕੇ ਤਾਂ ਡਰ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।