ജീവിതമാകുക

Source :- SIRAJLIVE NEWS

ആര്‍ക്കാണ് ഭ്രാന്ത് എന്ന് മലയാളികളോട് ചോദിച്ചത് എം പി നാരായണ പിള്ളയാണ്. അല്‍ഗോരിതങ്ങള്‍ പണിതുയര്‍ത്തിയ മായാജാലങ്ങളുടെ ഉള്ളറകളില്‍ സ്വന്തം അസ്തിത്വത്തിന്റെ ചൂടും വെളിച്ചവും പലപ്പോഴും നഷ്ടപ്പെട്ട് പോകുന്ന സാഹചര്യത്തിലാണ് പുതുലോകം ശ്വാസമെടുക്കുന്നത്. ഓരോ വിരല്‍ത്തുമ്പിലും മിന്നിപ്പായുന്ന ഏതാനും സെക്കന്‍ഡുകളുടെ റീലുകളിലേക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ അനന്തമായ സാധ്യതകളെയും ആഴങ്ങളെയും ചുരുക്കിക്കെട്ടാന്‍ മനുഷ്യന്‍ തിടുക്കം കൂട്ടുന്നു. ക്യാമറയുടെ കൃത്രിമ വെളിച്ചത്തില്‍, എഡിറ്റ് ചെയ്തു മിനുക്കിയെടുത്ത നിമിഷങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് യഥാര്‍ഥ ജീവിതമെന്ന വ്യാജബോധം അടിക്കടിയായി ഉള്ളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറുകയാണ്.

മറ്റുള്ളവരുടെ ആര്‍ഭാടങ്ങളിലേക്കും കൃത്രിമ ചിരികളിലേക്കും കണ്ണ് നട്ട്, തനിക്ക് കിട്ടാതെപോയതിനെച്ചൊല്ലി നിശബ്ദം വിലപിക്കുന്ന ആധുനിക മനുഷ്യന്‍ അനുഭവിക്കുന്നത്, സാമ്പത്തിക ദാരിദ്ര്യത്തേക്കാള്‍ ഭീകരമായ ആന്തരിക ദാരിദ്ര്യമാണ്. ബാഹ്യമായി സമൃദ്ധിയുടെയും സാങ്കേതിക തികവിന്റെയും ഉച്ചസ്ഥായിയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോഴും, ജീവിക്കുക എന്ന ദൈവീക ദാനത്തിന്റെ ജൈവികവും നൈതികവുമായ തലങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കേണ്ടത് അത്യന്താപേക്ഷിതമായിരിക്കുന്നു.

നഷ്ടമാകുന്ന ജൈവികത

ആധുനിക മുതലാളിത്ത വിപണി സംസ്‌കാരം മനുഷ്യനെ കേവലം ലാഭനഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കുപുസ്തകവും ഉത്പന്നങ്ങള്‍ വിറ്റഴിക്കാനുള്ള ഉപഭോക്താവുമായി മാത്രമാണ് കാണുന്നത്. പുതിയ ഗാഡ്ജറ്റുകളും വസ്ത്രങ്ങളും സൗകര്യങ്ങളും സ്വന്തമാക്കുമ്പോഴാണ് ഒരാള്‍ “പൂര്‍ണനാകുന്നത്’ എന്ന നിരന്തരമായ പരസ്യങ്ങളുടെ പ്രളയത്തില്‍ മനുഷ്യന്‍ സ്വയം മറക്കുകയാണ്. ലഭിച്ചതില്‍ തൃപ്തിപ്പെടാന്‍ അനുവദിക്കാതെ, ഇനിയും എന്തൊക്കെയോ നേടാനുണ്ടെന്ന തീരാത്ത ആര്‍ത്തി മനുഷ്യന്റെ ഉറക്കവും സമാധാനവും കവര്‍ന്നെടുക്കുന്നു. ഈ പരക്കംപാച്ചിലിനിടയില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്നത് ജീവന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങളാണ്.

പ്രഭാതത്തിലെ തണുത്ത കാറ്റോ മണ്ണില്‍ പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ഗന്ധമോ മക്കളുടെ നിഷ്‌കളങ്കമായ പുഞ്ചിരിയോ പ്രിയപ്പെട്ടവരോടൊപ്പമുള്ള നിശബ്ദമായ ഒരു സായാഹ്നമോ ആസ്വദിക്കാന്‍ പോലും സമയമില്ലാതെ മനുഷ്യന്‍ സമ്പത്ത് സ്വരൂപിക്കുന്നതിന്റെ ഭ്രാന്തമായ തടവറയിലാണ്. സമ്പാദിക്കുക എന്നത് ജീവിക്കാനുള്ള ഒരു ഉപാധി മാത്രമായിരുന്നിടത്തുനിന്ന്, ജീവിക്കുക എന്നത് സമ്പാദിക്കാന്‍ മാത്രമുള്ളതായി മാറിമറിഞ്ഞ വലിയൊരു സാംസ്‌കാരിക ദുരന്തമാണിത്. സ്‌ക്രീനിലെ മിനുസമാര്‍ന്ന കാഴ്ചകളിലല്ല, മറിച്ച് ഹൃദയത്തിന്റെ ആര്‍ദ്രതയിലും ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയെ തൊട്ടറിയുന്നതിലുമാണ് ജീവിതത്തിന്റെ യഥാര്‍ഥ സൗന്ദര്യം കുടികൊള്ളുന്നത് എന്ന തിരിച്ചറിവ് മനുഷ്യര്‍ക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്നു.

താരതമ്യങ്ങളുടെ തടവറ

മനുഷ്യന്റെ മനസ്സമാധാനത്തെ ഏറ്റവും നിഷ്‌കരുണം കാര്‍ന്നുതിന്നുന്ന വ്യാധിയാണ് പരസ്പരമുള്ള താരതമ്യങ്ങള്‍. സോഷ്യല്‍ മീഡിയയുടെ ലോകത്ത് ഓരോരുത്തരും പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നത് അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരവും തിരഞ്ഞെടുത്തതുമായ ഫ്രെയിമുകള്‍ മാത്രമാണ്. ആ ഫ്രെയിമുകളെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ ദൈനംദിന യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളുമായി തട്ടിച്ചുനോക്കുമ്പോഴാണ് അസംതൃപ്തിയുടെയും അപകര്‍ഷബോധത്തിന്റെയും വിത്തുകള്‍ മനസ്സില്‍ മുളപൊട്ടുന്നത്. താരതമ്യങ്ങള്‍ അവസാനിക്കുന്നിടത്താണ് സമാധാനത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ ഉറവ പൊട്ടുന്നത്. നിങ്ങളേക്കാള്‍ താഴ്ന്ന ഭൗതിക നിലവാരത്തിലുള്ള കാഴ്ചകള്‍ കാണുമ്പോള്‍ ലഭിക്കുന്ന പ്രശാന്തതയെക്കുറിച്ച് റസൂല്‍(സ)പറയുന്നുണ്ട്.

മറ്റൊരാളുടെ പദവിയിലോ സമ്പത്തിലോ അസൂയ പൂണ്ട് സ്വയം നീറിപ്പുകയാതെ, സ്രഷ്ടാവ് തനിക്ക് നല്‍കിയ പരിമിതമായ അനുഗ്രഹങ്ങളില്‍ പോലും സംതൃപ്തി കണ്ടെത്താനുള്ള മനസ്സിന്റെ വികാസമാണ് യഥാര്‍ഥ സമ്പത്ത്. ബാഹ്യമായി ഒന്നുമില്ലാത്തപ്പോഴും ഉള്ളില്‍ നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന ആ ആത്മീയ ശാന്തതയെയാണ് ഇസ്‌ലാമിക പാരമ്പര്യം യഥാര്‍ഥ സമ്പാദ്യം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഉള്ളതുകൊണ്ട് ജീവിതത്തെ അഗാധമായി സ്‌നേഹിക്കാനും അനുഭവിക്കാനും പഠിക്കുമ്പോള്‍, വിപണി തീര്‍ക്കുന്ന മായകളില്‍ നിന്ന് മനുഷ്യന്‍ ആത്മാവിന്റെ സമ്പൂര്‍ണ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് ചിറകടിച്ചുയരുകയാണ്.

ആത്മവിമോചനം

മനുഷ്യനെ അവന്റെ ആന്തരിക സൗന്ദര്യത്തില്‍ നിന്ന് അകറ്റുന്ന എല്ലാ ബാഹ്യ ബഹളങ്ങളെയും ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാനുള്ള സൂത്രവാക്യം തിരുനബി പഠിപ്പിച്ചുതന്നിട്ടുണ്ട്. “തനിക്ക് ആവശ്യമില്ലാത്ത സകലതിനെയും ഉപേക്ഷിക്കുവാന്‍ കഴിയുന്നിടത്ത് നിങ്ങളുടെ ഇസ്‌ലാമിന്റെ ചാരുതയേറുന്നു’.

വിവരങ്ങളുടെയും വിനോദങ്ങളുടെയും പ്രളയകാലത്ത് ഈ വചനം ഓരോ വിശ്വാസിക്കും വഴികാട്ടുന്ന പ്രകാശഗോപുരമാണ്. അതൊരു ആത്മീയ തപസ്സാണ്. അനാവശ്യങ്ങളെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന് വെട്ടിമാറ്റുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ് സ്വന്തം ഹൃദയത്തിലേക്ക് നോക്കാനും ആത്മാവിനെ വിചാരണ ചെയ്യാനും സ്രഷ്ടാവായ ഉടയോനുമായുള്ള ബന്ധം പുതുക്കാനും മനുഷ്യന് ഇടം ലഭിക്കുന്നത്. ജീവിതത്തിലെ ആഡംബരങ്ങളെ വെടിഞ്ഞ് മിതത്വം ശീലമാക്കുന്നതിലൂടെ ചിന്തകള്‍ക്ക് തെളിമയും ആത്മാവിന് അഭൗമമായ ലാളിത്യവും കൈവരുന്നു.

ഉള്‍ക്കരുത്തിന്റെ അടിത്തറ

വിശ്വാസം എന്നത് കേവലമൊരു ആചാരപരമായ ബാധ്യതയല്ല. മനസ്സിനെ ആഴത്തില്‍ വിശാലമാക്കുന്ന, അസൂയയുടെയും വിദ്വേഷത്തിന്റെയും വിഷവിത്തുകളെ വേരോടെ പിഴുതെറിയുന്ന ആത്മീയ ഔഷധമാണ്. അല്ലാഹുവിലുള്ള അചഞ്ചലമായ കാരുണ്യബോധവും കാരുണ്യത്തിന്റെ പ്രവാചകരായ തിരുനബിയോടുള്ള ഹൃദയംഗമമായ സ്‌നേഹവും ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകുമ്പോള്‍ മനുഷ്യനില്‍ ഭയമില്ലാതാകുന്നു. ഒപ്പം, സത്യാന്വേഷണത്തിന്റെ വെളിച്ചമായ ജ്ഞാനം കൂടിച്ചേരുമ്പോള്‍ ഏതിരുളിലും വെളിച്ചം വന്നുനിറയുന്നു.

അറിവ് എന്നത് തര്‍ക്കിക്കാനുള്ള ആയുധമല്ല, ഹൃദയത്തെ സ്ഫുടം ചെയ്‌തെടുക്കാനുള്ള ദിവ്യവെളിച്ചമാണ്. മുന്‍ഗാമികളായ സച്ചരിതരായ പണ്ഡിതന്മാരുടെ പാത പിന്തുടരുമ്പോഴാണ് വഴിയറിയാതെ ഉഴലുന്ന വര്‍ത്തമാനകാലത്ത് നേരായ വഴി കണ്ടെത്താന്‍ സാധിക്കുന്നത്. ഭൗതികതയുടെ ഇരുണ്ട അതിരുകള്‍ക്കപ്പുറം വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ മനുഷ്യന് മുന്നില്‍ വെച്ചുനീട്ടുന്ന സന്തുഷ്ട ജീവിതത്തിന്റെ മനോഹരമായ സങ്കല്‍പ്പമാണ് “ഹയാതന്‍ ത്വയ്യിബ’. പണത്തിന്റെ ആധിക്യമോ അധികാരത്തിന്റെ ബാഹുല്യമോ അല്ല ഈ ജീവിതത്തിന്റെ കാതല്‍. ഇതിന്റെ ആധാരശില ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് ദൃഢമായ വിശ്വാസത്തിലും സത്പ്രവൃത്തികളിലുമാണ്.

അപരനെ തൊടുന്ന സേവനം

സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും സുഖങ്ങളുടെയും ഇടുങ്ങിയ വൃത്തത്തിനുള്ളില്‍ കറങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല ഉദാത്തമായ ജീവിതം. സ്വന്തം സന്തോഷം മാത്രം തേടുന്നവന്‍ ആത്യന്തികമായി ഏകാന്തതയുടെ തടവുകാരനായിത്തീരുന്നു. മറിച്ച്, സഹജീവിയുടെ കണ്ണീരൊപ്പാനും അവന്റെ വിശപ്പകറ്റാനും തയ്യാറാകുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യന്‍ വികസിക്കുന്നത്.
അധ്വാനത്തെയും സേവനത്തെയും ആരാധനയായി കാണുന്ന പാരമ്പര്യമാണ് വിശുദ്ധ ഇസ്‌ലാമിന്റേത്. സത്യസന്ധമായ വിയര്‍പ്പിലൂടെ അന്നം കണ്ടെത്തുകയും ആ അന്നത്തില്‍ നിന്ന് അശരണര്‍ക്കും പാവപ്പെട്ടവര്‍ക്കും

വിഹിതം നല്‍കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ ജീവിതം ധന്യമാകുന്നു. സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തീകരിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ മറ്റൊരാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിടര്‍ത്താന്‍ കഴിയുന്നതിലാണ് ആത്മാവിന്റെ യഥാര്‍ഥ ആനന്ദം കുടികൊള്ളുന്നത്. സ്‌നേഹമുള്ള, അലിവുള്ള, മറ്റുള്ളവരുടെ സങ്കടങ്ങളില്‍ ഉരുകുന്ന ഒരു ഹൃദയമായി മാറുക എന്നതാണ് ഒരു മനുഷ്യന് എത്തിച്ചേരാവുന്ന ഏറ്റവും ഉന്നതമായ പദവി.

സുഖദുഃഖങ്ങളുടെ സന്തുലിത തീരം

ഭൂമിയിലെ ജീവിതം നിരന്തരമായ വേലിയേറ്റങ്ങളുടെയും വേലിയിറക്കങ്ങളുടെയും പരീക്ഷണക്കളമാണ്. സന്തോഷത്തിന്റെ വസന്തങ്ങളും സങ്കടത്തിന്റെ കാറ്റോളങ്ങളും ഇവിടെ മാറിമാറി വീശിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. ഇവ രണ്ടിനെയും അമിതാവേശമില്ലാതെ, തികഞ്ഞ പക്വതയോടെ സ്വീകരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതിലാണ് ആത്മീയ പക്വത നിലനില്‍ക്കുന്നത്. സൗഭാഗ്യങ്ങളില്‍ അഹങ്കരിക്കാതെ നന്ദിയുടെ പ്രാര്‍ഥനകളോടെ നില്‍ക്കാനും പ്രതിസന്ധികളിലും നഷ്ടങ്ങളിലും അടിപതറാതെ ക്ഷമയോടെയും സമചിത്തതയോടെയും പിടിച്ചുനില്‍ക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു മനസ്സിന് മാത്രമേ സമാധാനത്തിന്റെ തുരുത്ത് കണ്ടെത്താനാകൂ.

ഓരോ ശ്വാസവും സ്രഷ്ടാവിന്റെ പവിത്രമായ സമ്മാനമാണെന്ന ബോധ്യത്തോടെ ഓരോ നിമിഷത്തെയും ആഴമറിഞ്ഞ് അനുഭവിക്കുക. വിപണിയുടെ ചതിക്കുഴികളെ വിവേകത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, സ്‌ക്രീനിലെ നിഴല്‍നാടകങ്ങളില്‍ നിന്ന് മോചിതരായി, സ്വന്തം ജീവിതത്തോട് പൂര്‍ണമായി നീതി പുലര്‍ത്തുക. അറിവിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ മനസ്സിനെ സംസ്‌കരിച്ച്, മിതത്വത്തെ സൗന്ദര്യമായും സമാധാനത്തെ പരമമായ സമ്പത്തായും കണ്ട് ജീവിച്ചുതുടങ്ങുമ്പോള്‍ ജീവിതം വെറുമൊരു നിലനില്‍പ്പല്ലാതായിത്തീരുന്നു. അതൊരു വിശുദ്ധ പ്രാര്‍ഥനയായി, സ്‌നേഹത്തിന്റെ അനന്തമായ ഒഴുക്കായി പരിവര്‍ത്തിക്കപ്പെടുന്നു. റിയലായി ജീവിച്ചുതുടങ്ങേണ്ടത് അവിടെ നിന്നാണ്; ഹൃദയത്തിന്റെ ആ തെളിഞ്ഞ ഉള്‍വെളിച്ചത്തില്‍ നിന്ന്.

ആത്മാവിന്റെ തെളിമയിലേക്ക്

അല്‍ഗോരിതങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കുന്ന മിഥ്യാബിംബങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണ് നട്ട് മനുഷ്യന്‍ സ്വന്തം അസ്തിത്വത്തിന്റെ ജീവസ്സുറ്റ യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളില്‍ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്ന വിചിത്രമായൊരു കാലമാണിത്. വിരല്‍ത്തുമ്പിലൂടെ മിന്നിമറയുന്ന ഏതാനും സെക്കന്‍ഡുകളുടെ റീലുകളിലും ക്യാമറകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ കൃത്രിമമായി ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ ദൃശ്യങ്ങളിലും ജീവിതത്തിന്റെ അര്‍ഥം പരതുന്ന മനുഷ്യന്‍ വലിയൊരു ആന്തരിക ദാരിദ്ര്യത്തെയാണ് യഥാര്‍ഥത്തില്‍ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത്. ആധുനിക വിപണി സംസ്‌കാരം നിരന്തരം മനുഷ്യനില്‍ അസംതൃപ്തിയുടെയും അപൂര്‍ണതയുടെയും വിത്തുകള്‍ പാകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

കാണുന്നതൊക്കെയും സ്വന്തമാക്കണമെന്ന അത്യാഗ്രഹവും മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രദര്‍ശനങ്ങളുമായി സ്വന്തം ദൈനംദിന ജീവിതത്തെ തട്ടിച്ചുനോക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന അസൂയയും ചേര്‍ന്ന് മനുഷ്യന്റെ മനസ്സമാധാനത്തെ ചോര്‍ത്തിക്കളയുന്നു. ബാഹ്യമായ തിളക്കങ്ങളില്‍ അഭിരമിക്കുമ്പോഴും ആത്മാവ് ശൂന്യമായിപ്പോകുന്ന ഈ വര്‍ത്തമാനകാലത്ത്, ജീവിക്കുക എന്നതിന്റെ പ്രാഥമികവും നൈതികവുമായ അര്‍ഥങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.

വിപണിയുടെ ചതിക്കുഴികള്‍

ആധുനിക ഉപഭോഗ സംസ്‌കാരം മനുഷ്യനെ ഒരു ഉപഭോക്താവ് മാത്രമായി ചുരുക്കിക്കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. സന്തോഷം എന്നത് വാങ്ങാന്‍ കിട്ടുന്ന ഒരു ചരക്കാണെന്നും പുത്തന്‍ ഗാഡ്ജറ്റുകളിലും വലിയ ബ്രാന്‍ഡുകളിലും വിഭവസമൃദ്ധിയിലുമാണ് ജീവിത വിജയം കുടികൊള്ളുന്നതെന്നും പരസ്യലോകം നമ്മെ നിരന്തരം വിശ്വസിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ സ്വാഭാവിക പരിണതിയാണ് അവസാനമില്ലാത്ത സമ്പാദ്യത്തിരക്കുകള്‍. ജീവിക്കാന്‍ മറന്നുപോകുകയും പണവും പദവികളും വാരിക്കൂട്ടാനുള്ള നെട്ടോട്ടത്തില്‍ ആയുസ്സ് മുഴുവന്‍ ഹോമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു യന്ത്രമായി മനുഷ്യന്‍ മാറുന്നു.

ഇതിനേക്കാള്‍ അപകടകരമാണ് സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന “താരതമ്യങ്ങളുടെ ലോകം’. മറ്റൊരാളുടെ യാത്രകള്‍, വസ്ത്രങ്ങള്‍, ആഘോഷങ്ങള്‍ എന്നിവയുടെ തിരഞ്ഞെടുത്ത നിമിഷങ്ങള്‍ മാത്രം കാണുമ്പോള്‍, എന്റെ ജീവിതം തികച്ചും വിരസമാണെന്ന വ്യാജബോധം നമ്മില്‍ വേരുപിടിക്കുന്നു. താരതമ്യങ്ങള്‍ അവസാനിക്കുന്നിടത്താണ് സമാധാനം ആരംഭിക്കുന്നത്. എന്റെ ജീവിതം മറ്റൊരാളുടെ അളവുകോലുകള്‍ വെച്ച് തിട്ടപ്പെടുത്താനുള്ളതല്ല, മറിച്ച് സ്രഷ്ടാവ് എനിക്ക് നിശ്ചയിച്ചുതന്ന വിഭവങ്ങളില്‍ സംതൃപ്തി കണ്ടെത്തി അതിനോട് നീതി പുലര്‍ത്താനുള്ളതാണ് എന്ന വിവേകമാണ് ആദ്യം ഉണ്ടാകേണ്ടത്.

Content Highlights:
Modern digital life and social media algorithms are trapping humans in constant comparisons and artificial realities, causing severe inner poverty. Consumerism convinces people that contentment comes from material possessions, robbing them of organic joy. Islam offers a spiritual blueprint through contentment, modesty, and selfless service to achieve true peace of mind.