Source :- SIRAJLIVE NEWS
കുട്ടികളുടെ വര്ധിച്ചുവരുന്ന ഡിജിറ്റല് ഉപയോഗം നമ്മുടെ കാലം നേരിടുന്ന പ്രധാന സാമൂഹിക ചോദ്യങ്ങളിലൊന്നായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. അറിവിന്റെയും ആശയവിനിമയത്തിന്റെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയും അനന്തമായ സാധ്യതകള് തുറന്നുതരുന്ന ഡിജിറ്റല് ലോകം തന്നെ, പ്രായപൂര്ത്തിയാകാത്ത കുട്ടികള്ക്ക് നിയന്ത്രണമില്ലാതെ തുറന്നുകൊടുക്കുമ്പോള് ഗുരുതരമായ അപകടങ്ങളിലേക്കും വഴിതെളിക്കാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുട്ടികളുടെ ഡിജിറ്റല് സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്ച്ച ഇന്ന് കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമല്ല; സമൂഹവും വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളും സര്ക്കാറും സാങ്കേതിക കമ്പനികളും ഒരുപോലെ ഏറ്റെടുക്കേണ്ട ബാധ്യതയാണ്.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് കുട്ടികളുടെ സാമൂഹിക മാധ്യമ ഉപയോഗവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് സുപ്രീം കോടതി അടുത്തിടെ നടത്തിയ ഇടപെടല് ശ്രദ്ധേയമാകുന്നത്. കഴിഞ്ഞ മാസം 28ന് ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് സൂര്യകാന്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള മൂന്നംഗ ബഞ്ച്, പ്രായപൂര്ത്തിയാകാത്തവര് സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളും മറ്റു ഡിജിറ്റല് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളും ഉപയോഗിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നിയമപരമായ സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങള് ഏര്പ്പെടുത്താനാകുമോ എന്ന് കേന്ദ്രസര്ക്കാര് പരിശോധിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുകയുണ്ടായി.
രക്ഷിതാക്കളുടെ സമ്മതം, പ്രായപരിശോധന തുടങ്ങിയ സംവിധാനങ്ങള് സംബന്ധിച്ച ചര്ച്ചയും കേസില് ഉയര്ന്നു. ആവശ്യമായ നടപടി ഉണ്ടായില്ലെങ്കില് നിലവിലുള്ള ഐ ടി നിയമത്തിന്റെ പരിധിയില് ഇടപെടേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടാകാമെന്ന മുന്നറിയിപ്പും കോടതിയുടെ വാദത്തിനിടെ ഉയര്ന്നു.
കുട്ടികളെ ഡിജിറ്റല് ലോകത്തില് നിന്ന് പൂര്ണമായി അകറ്റുക എന്നതല്ല ഇതിന്റെ അര്ഥം. പഠനത്തിനും ഗവേഷണത്തിനും ആശയവിനിമയത്തിനും സര്ഗാത്മകതക്കും ഡിജിറ്റല് ഉപകരണങ്ങള് അനിവാര്യമായിക്കഴിഞ്ഞു. പ്രശ്നം സാങ്കേതികവിദ്യയല്ല; പ്രായത്തിനും പക്വതക്കും അനുയോജ്യമായ നിയന്ത്രണങ്ങളില്ലാത്ത ഉപയോഗമാണ്.
കൊവിഡിന് ശേഷം മാറിയ ലോകം
കൊവിഡ് മഹാമാരിയുടെ കാലത്ത് പഠനവും അധ്യാപനവും വലിയ തോതില് ഓണ്ലൈന് സംവിധാനങ്ങളിലേക്ക് മാറിയപ്പോള് സ്മാര്ട്ട്ഫോണും കമ്പ്യൂട്ടറും ടാബ്ലെറ്റും കുട്ടികളുടെ പഠനോപകരണങ്ങളായി മാറി.
എന്നാല് മഹാമാരി അവസാനിച്ചിട്ടും ആ ശീലം പൂര്ണമായി അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. പഠനത്തിനായി കൈയിലെത്തിയ ഉപകരണം വിനോദത്തിന്റെയും സാമൂഹിക ഇടപെടലിന്റെയും നിരന്തരമായ ഉപഭോഗത്തിന്റെയും ഉപകരണമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഒരു പഠനാവശ്യത്തിനായി ഫോണ് തുറക്കുന്ന കുട്ടി ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്ക്കകം വീഡിയോ, ഷോര്ട്ട് വീഡിയോ, ഗെയിം, ചാറ്റ്, സാമൂഹിക മാധ്യമം എന്നിവയുടെ തുടര്ച്ചയായ പ്രവാഹത്തിലേക്ക് വഴുതിപ്പോകുന്ന സാഹചര്യമുണ്ട്.
സ്ക്രീനിനപ്പുറം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ലോകം
സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളിലും വീഡിയോ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലും ഗെയിമിംഗ് ഇടങ്ങളിലും വിദ്യാഭ്യാസപരമായ ഉള്ളടക്കത്തോടൊപ്പം പ്രായത്തിന് അനുയോജ്യമല്ലാത്ത ഉള്ളടക്കങ്ങളും വ്യാപകമാണ്. അശ്ലീലത, അതിക്രമം, സൈബര് ബുള്ളിയിംഗ്, സ്വയം ഉപദ്രവിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഉള്ളടക്കങ്ങള്, വിദ്വേഷപ്രചാരണം, ചൂഷണശ്രമങ്ങള്, വ്യാജവിവരങ്ങള്, അപകടകരമായ ചലഞ്ചുകള് തുടങ്ങിയവ കുട്ടികളുടെ മുന്നിലെത്താം.
ലോകാരോഗ്യ സംഘടനയുടെ 2025ലെ വിലയിരുത്തലുകള് ഡിജിറ്റല് സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ സ്വാധീനം ഒരേയൊരു ദിശയിലുള്ളതല്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതിന് വിദ്യാഭ്യാസപരവും സാമൂഹികവുമായ ഗുണങ്ങളുണ്ട്; അതേസമയം ചില കുട്ടികളിലും കൗമാരക്കാരിലും പ്രതികൂല ഫലങ്ങള് ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യതയുമുണ്ട്. സൈബര് ബുള്ളിയിംഗ്, ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യാഥാര്ഥ്യവിരുദ്ധ ധാരണകള്, സ്വയംഹാനിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഉള്ളടക്കം, ഹാനികരമായ പരസ്യങ്ങള് തുടങ്ങിയവ പ്രധാന ആശങ്കകളായി ലോകാരോഗ്യ സംഘടന ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.
അതിനാല് “ഫോണ് ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടോ?’ എന്ന ചോദ്യം മാത്രം മതിയാകില്ല. “എന്തിനാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്? എന്താണ് കാണുന്നത്? ആരോടാണ് സംസാരിക്കുന്നത്? എത്ര സമയം ഉപയോഗിക്കുന്നു? ഉപയോഗിച്ചതിന് ശേഷം കുട്ടിയുടെ പെരുമാറ്റത്തില് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?’ എന്ന ചോദ്യങ്ങളും മാതാപിതാക്കള് ചോദിക്കണം.
വിവേകത്തെ മറികടക്കുന്ന ആകര്ഷണം
കുട്ടിക്കാലവും കൗമാരവും വ്യക്തിത്വ രൂപവത്കരണത്തിന്റെ നിര്ണായക ഘട്ടങ്ങളാണ്. തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള കഴിവും വികാരനിയന്ത്രണവും സാമൂഹികബോധവും ക്രമേണ വികസിച്ചുവരുന്ന കാലമാണത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മുതിര്ന്ന ഒരാള്ക്ക് സാധാരണയായി തോന്നുന്ന ഒരു ഓണ്ലൈന് അപകടം ഒരു കുട്ടിക്ക് തിരിച്ചറിയാന് കഴിയണമെന്നില്ല.
ഡിജിറ്റല് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളുടെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത അവ ഉപയോക്താവിന്റെ ശ്രദ്ധ പരമാവധി സമയം പിടിച്ചുനിര്ത്തുന്ന രീതിയില് രൂപകല്പ്പന ചെയ്യപ്പെടുന്നതാണ്. തുടര്ച്ചയായി വരുന്ന നോട്ടിഫിക്കേഷനുകളും ശിപാര്ശ ചെയ്യുന്ന വീഡിയോകളും ഷോര്ട്ട് വീഡിയോകളും ഗെയിമുകളിലെ റിവാര്ഡ് സംവിധാനങ്ങളും ഉപയോക്താവിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്ക്രീനിലേക്ക് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നു.
അമേരിക്കന് അക്കാദമി ഓഫ് പീഡിയാട്രിക്സിന്റെ 2026ലെ അവലോകനം സാമൂഹിക മാധ്യമവും കൗമാരക്കാരുടെ മാനസികാരോഗ്യവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം സങ്കീര്ണമാണെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ചിലര്ക്ക് സാമൂഹിക ബന്ധവും പിന്തുണയും പഠനവും ലഭിക്കുമ്പോള്, ചിലരില് പ്രശ്നകരമായ ഇന്റര്നെറ്റ് ഉപയോഗവും പ്രതികൂല ഉള്ളടക്കവുമായുള്ള സമ്പര്ക്കവും ദോഷകരമായ ഫലങ്ങളുമാണ് ലഭിക്കുന്നത്. അതായത്, എല്ലാ ഡിജിറ്റല് ഉപയോഗവും ദോഷകരമാണെന്നല്ല; എന്നാല് എല്ലാ ഡിജിറ്റല് ഉപയോഗവും സുരക്ഷിതമാണെന്നും കരുതാനാവില്ല.
കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കുക
കുട്ടിയുടെ ഫോണ് പിടിച്ചെടുത്ത് പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാമെന്ന് കരുതുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രായോഗികമല്ല. ഇന്ന് ഡിജിറ്റല് ലോകം അവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയും സാമൂഹിക ജീവിതത്തിന്റെയും ഭാഗമാണ്. അതിനാല് നിയന്ത്രണത്തോടൊപ്പം വിശ്വാസവും സംഭാഷണവും പരിശീലനവും വേണം. കുട്ടിയോട് പറയേണ്ടത് “ഫോണ് ഉപയോഗിക്കരുത്’ എന്നുമാത്രമല്ല. “ഓണ്ലൈനില് ആരെങ്കിലും നിന്നോട് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന രീതിയില് സംസാരിച്ചാല് ഉടനെ പറയണം.’ “അപരിചിതരുമായി സ്വകാര്യ വിവരങ്ങള് പങ്കുവെക്കരുത്.’ ‘സ്വന്തം ചിത്രങ്ങളും പാസ്സ്്വേഡുകളും സ്വകാര്യ വിവരങ്ങളും മറ്റൊരാള്ക്ക് നല്കരുത്.’ “ആരെങ്കിലും രഹസ്യമായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന് നിര്ബന്ധിച്ചാല് പറയുന്നത് തെറ്റല്ല.’ ഇത്തരം ബോധവത്കരണമാണ് കുട്ടികള്ക്ക് നല്കേണ്ടത്.
വെബ് ഹിസ്റ്ററി മാത്രം പോരാ
കുട്ടികളുടെ ഓണ്ലൈന് പ്രവര്ത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ജാഗ്രത പുലര്ത്തണം എന്നത് ശരിയാണ്. എന്നാല് രഹസ്യമായി എല്ലാ സന്ദേശങ്ങളും പരിശോധിക്കുകയും നിരന്തരം ചാരപ്പണി നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് മാത്രം പരിഹാരമാവില്ല.
പ്രായത്തിനനുസരിച്ചുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങള്, സുരക്ഷിതമായ അക്കൗണ്ട് ക്രമീകരണങ്ങള് തുടങ്ങിയ സംവിധാനങ്ങള് ഉപയോഗിക്കാം. അതോടൊപ്പം കുട്ടിയുടെ സ്വകാര്യതക്കും വളരുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ബഹുമാനം നല്കണം. പ്രത്യേകിച്ച് കൗമാരക്കാരുമായി “നിരീക്ഷണം’ എന്നതിനെക്കാള് “ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഡിജിറ്റല് സ്വാതന്ത്ര്യം’ വളര്ത്തുകയാണ് ദീര്ഘകാല പരിഹാരം.
സര്ക്കാറും കമ്പനികളും ഉത്തരവാദികളാണ്
കുട്ടികളുടെ ഡിജിറ്റല് സുരക്ഷ മുഴുവന് രക്ഷിതാക്കളുടെ ചുമലില് മാത്രം വെക്കാനാവില്ല. പ്രായപരിശോധന, രക്ഷിതാക്കളുടെ സമ്മതം, കുട്ടികള്ക്ക് അനുയോജ്യമായ സ്വകാര്യതാ ക്രമീകരണങ്ങള്, ഹാനികരമായ ഉള്ളടക്കത്തിനെതിരായ സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങള്, ഓണ്ലൈന് ചൂഷണത്തിനെതിരായ വേഗത്തിലുള്ള നടപടികള് തുടങ്ങിയവയില് സര്ക്കാറിനും ഡിജിറ്റല് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകള്ക്കും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്.
ഇതുതന്നെയാണ് ഇപ്പോള് സുപ്രീം കോടതിയുടെ ഇടപെടല് പ്രസക്തമാക്കുന്നത്. കുട്ടികളുടെ സംരക്ഷണം വെറും സ്വമേധയാ പാലിക്കാവുന്ന മാര്ഗനിര്ദേശങ്ങളില് ഒതുങ്ങാതെ ആവശ്യമായിടത്ത് നിയമപരമായ ചട്ടക്കൂടില് കൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യമാണ് കോടതി കേന്ദ്രസര്ക്കാറിന്റെ പരിഗണനക്ക് വെച്ചിരിക്കുന്നത്. ലോകാരോഗ്യ സംഘടനയും സര്ക്കാറുകള്, സാങ്കേതിക കമ്പനികള്, സമൂഹം എന്നിവ ചേര്ന്ന് സുരക്ഷിതമായ ഡിജിറ്റല് അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്. സാങ്കേതികവിദ്യയെ ശത്രുവാക്കേണ്ടതില്ല.
കുട്ടികളെ ഡിജിറ്റല് ലോകത്തില് നിന്ന് പൂര്ണമായി മാറ്റിനിര്ത്തുക എന്നത് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് സാധ്യമല്ല; അതാവശ്യവുമല്ല. ഇന്റര്നെറ്റ് അവരുടെ പഠനത്തിന്റെയും അറിവിന്റെയും സൃഷ്ടിപരതയുടെയും ഭാവി തൊഴില് സാധ്യതകളുടെയും വലിയൊരു വാതിലാണ്. പക്ഷേ വാതില് തുറന്നിടുന്നതിന് മുമ്പ് കുട്ടിക്ക് വഴി തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ് നല്കണം. ഡിജിറ്റല് സാക്ഷരത എന്നത് കമ്പ്യൂട്ടര് പ്രവര്ത്തിപ്പിക്കാന് പഠിക്കുന്നതില് മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. എന്ത് കാണണം, എന്ത് വിശ്വസിക്കണം, എന്ത് പങ്കുവെക്കണം, ആരെ വിശ്വസിക്കണം, എപ്പോള് നിര്ത്തണം, അപകടമുണ്ടായാല് ആരോട് പറയണം എന്നറിയുന്നതാണ് യഥാര്ഥ ഡിജിറ്റല് സാക്ഷരത.
Content Highlights:
The Supreme Court urged the Central Government to consider legal safety mechanisms for minors using social media platforms. The court highlighted the necessity of age verification, parental consent, and regulatory intervention to prevent digital exposure risks. Experts emphasize balancing digital literacy with effective parental guidance to protect children.
