വെയിലേറ്റ കണക്കിൽ വെളിച്ചം കെടുത്തരുതേ

Source :- SIRAJLIVE NEWS

ഒരു പുതിയ സോഫ വാങ്ങിയാൽ അതിന്റെ മുകളിലെ പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ മാറ്റാൻ പോലും മടിക്കുന്നവരുണ്ട്. ആരെങ്കിലും അതിൽ ഇരുന്നാൽ നെഞ്ചുപിടഞ്ഞ് ഓടിവന്ന്, “ഒരുപാട് പണം കൊടുത്ത് വാങ്ങിയതാണ്!’ എന്ന് പറഞ്ഞ് ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ സ്വസ്ഥത പോലും കെടുത്തും. ഒടുവിൽ ആ സോഫ ഉപയോഗിക്കപ്പെടാതെ പഴകിപ്പോകും. ഒരു വസ്തുവിന്റെ യഥാർഥ മൂല്യം അത് എത്ര വിലകൊടുത്ത് വാങ്ങി എന്നതിലല്ല, അത് എത്ര അർഥപൂർണമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു എന്നതിലാണ്. ജീവിതത്തിലും ഇതേ വിരോധാഭാസം പലപ്പോഴും കാണാം. “മക്കളെ സ്നേഹിക്കുന്നു’, “അവരെ കഷ്ടപ്പാട് അറിയാതെ വളർത്തി’ എന്ന പേരിൽ ചില മാതാപിതാക്കൾ സ്വന്തം പൂർത്തിയാകാത്ത സ്വപ്നങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഭയങ്ങളും കുട്ടികളുടെ ഹൃദയത്തിന് മുകളിൽ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുപോലെ പൊതിഞ്ഞുവെക്കുന്നു.

ശ്വാസംമുട്ടുന്നത് വരെ കുറ്റബോധവും കടപ്പാടും കൊണ്ട് അവരുടെ മനസ്സിനെ മൂടുന്നു. മക്കൾക്ക് നല്ല ജീവിതം ലഭിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ സ്വന്തം ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുത്തി, ഓവർടൈം ജോലി ചെയ്ത്, ആഗ്രഹങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ച്, ജീവിതം മുഴുവൻ വിയർപ്പൊഴുക്കിയ മാതാപിതാക്കളുടെ ത്യാഗങ്ങൾ ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടതും നന്ദിയോടെ ഓർക്കപ്പെടേണ്ടതുമാണ്. പക്ഷേ, ആ നന്ദി ഒരു നിശ്ശബ്ദ കരാറായി മാറരുത്. “നിന്നെ ഈ നിലയിൽ എത്തിക്കാൻ ഞാൻ ഇത്രയും സഹിച്ചു; അതിനാൽ ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടതുപോലെ നീ ജീവിക്കണം’ എന്ന അദൃശ്യ സന്ദേശം ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ആത്മാവിനെ പോലും തളർത്തും.

പഴമൊഴി പറയുന്നു: “ഒരു പക്ഷി മരത്തിന് നന്ദി പറയുന്നത് കൂട്ടിൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കിടന്നുകൊണ്ടല്ല; ആകാശത്തിന്റെ ഉയരങ്ങളിൽ പറന്നുകൊണ്ടാണ്.’ എന്നാൽ ഇന്ന് പല കുട്ടികളും ഓരോ പരീക്ഷയെയും മാതാപിതാക്കളുടെ ത്യാഗത്തിന്റെ പരീക്ഷണമായി കാണുന്നു; ഓരോ തൊഴിൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെയും തിരിച്ചടവായി കരുതുന്നു; ഓരോ പരാജയത്തെയും വഞ്ചനയായി അനുഭവിക്കുന്നു. കുട്ടികൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകാൻ സമുദ്രങ്ങൾ കടന്നവരുടെ മക്കൾ, ആ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ തന്നെ തടവുകാരായി മാറുന്ന ദുരന്തം നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ട്.

“വേരുകൾ നമ്മെ ഉറപ്പിക്കണം; വിലങ്ങുകളാകരുത്.’ ഈ ഒറ്റവാക്യത്തിൽ തന്നെ ഒരു തലമുറയുടെ വേദന ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വൈൽഡ് ലൈഫ് ഫോട്ടോഗ്രാഫറാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു യുവാവ്, “ഡോക്ടറായില്ലെങ്കിൽ ബന്ധുക്കൾ എന്തുപറയും?’ എന്ന ചോദ്യത്തിന്റെ തടവുകാരനാകുന്നു. 98 ശതമാനം മാർക്ക് നേടിയ വിദ്യാർഥി നഷ്ടപ്പെട്ട രണ്ട് ശതമാനത്തിന് അമ്മയോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. ചിത്രകാരനാകാൻ ആഗ്രഹിച്ചവൻ എൻജിനീയറാകുന്നു; അധ്യാപകനാകാൻ കൊതിച്ചവൾ മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വപ്നം അനുസരിച്ച് ജീവിക്കാൻ നിർബന്ധിതയാകുന്നു. എത്ര വലിയ ദുരന്തമാണിത്! മാവ് നാളികേരം കായ്ക്കാത്തതിന് മാപ്പ് പറയില്ല; തെങ്ങ് ആപ്പിൾ വിളയാത്തതിൽ കുറ്റബോധം അനുഭവിക്കുകയുമില്ല. പ്രകൃതി പോലും താരതമ്യം ചെയ്യാതെ വിരിയുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ മാത്രം എന്തിനാണ് മറ്റൊരാളുടെ അളവുകോലിൽ സ്വന്തം ജീവിതം അളക്കുന്നത്? “സ്നേഹം വിമോചനമാണ്, തടവറയല്ല.

‘ മരത്തിന്റെ തണൽ വിശ്രമത്തിനാണ്, താമസത്തിനല്ല. ഏറ്റവും വലിയ ദാരിദ്ര്യം പണമില്ലായ്മയല്ല; സ്വന്തം വിളി മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രതീക്ഷകൾക്കായി നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതാണ്. എത്രയോ യുവാക്കൾ ഉള്ളിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നടക്കുന്നു: “എനിക്ക് പരാജയപ്പെടാൻ അവകാശമില്ല… വ്യത്യസ്തമായി തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ ധൈര്യമില്ല… മാതാപിതാക്കളുടെ കണ്ണീരിന് പകരമായി എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഞാൻ ബലിയിടണം.’ ഇതൊരു സ്നേഹമല്ല, വൈകാരിക അടിമത്തമാണ്. സൈക്കിൾ പഠിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന് സഹായചക്രങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്; പക്ഷേ, ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അതേ ചക്രങ്ങൾ വെച്ച് ഓടിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഒരുനാൾ അവ മാറ്റിയാലേ യഥാർഥ ബാലൻസ് പഠിക്കൂ. അതുപോലെ മാതാപിതാക്കളുടെ സംരക്ഷണവും വഴികാട്ടലും ഉയർത്താനാണ്, എന്നെന്നേക്കുമായി പിടിച്ചുനിർത്താനല്ല.

അവസാനം ഓർക്കേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ സത്യം ഇതാണ്: മക്കൾ മാതാപിതാക്കളുടെ കടം വീട്ടാനല്ല ജനിക്കുന്നത്; അവർക്ക് ലഭിച്ച സ്നേഹത്തെ അർഥപൂർണമായ ജീവിതമാക്കി മാറ്റാനാണ് ജനിക്കുന്നത്. അന്ധമായ അനുസരണമല്ല, സത്യസന്ധമായ ജീവിതമാണ് ഒരു കുട്ടിക്ക് മാതാപിതാക്കൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആദരവ്. നന്ദി ഒരു കോമ്പസാകണം, ചങ്ങലയല്ല. ഒരു തലമുറയുടെ ത്യാഗം അടുത്ത തലമുറയുടെ ചിറകുകളാകണം, ചുമലിലെ ഭാരമല്ല. കാലാതീതമായ ഒരു ആപ്തവാക്യം ഓർക്കുക: “വില്ല് വിടാൻ തയ്യാറാകുമ്പോഴാണ് അമ്പ് ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നത്.’

മക്കളെ ആത്മാർഥമായി സ്നേഹിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കൾ അവരെ സ്വന്തം നിഴലിൽ പൂട്ടാതെ സ്വന്തം വെളിച്ചത്തിൽ നടക്കാൻ അനുവദിക്കണം. സ്വന്തം വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് അനാദരവല്ല; ആ ത്യാഗങ്ങളെ അർഥവത്താക്കുന്ന മഹാവിജയമാണ്. പക്ഷി കൂട് വിട്ടുപറക്കുന്നത് കൂടിനെ അപമാനിക്കുന്നില്ല; ചിറകുകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് തെളിയിച്ചുകൊണ്ട് അതിനെ ബഹുമാനിക്കുകയാണ്. നദി ഉറവിടത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവിടെ നിൽക്കില്ല; മുന്നോട്ട് ഒഴുകി ഗ്രാമങ്ങൾക്കും വയലുകൾക്കും ജീവൻ നൽകും. അതാണ് അതിന്റെ നന്ദി. അതുപോലെ, മാതാപിതാക്കളുടെ ത്യാഗത്തിന് ഏറ്റവും വലിയ തിരിച്ചടവ് വലിയ ശമ്പളമോ വലിയ പദവിയോ അല്ല; നല്ല മനുഷ്യനായി, സന്തോഷത്തോടെ, സ്വന്തം ദൈവദത്തമായ ലക്ഷ്യത്തെ കണ്ടെത്തി, മറ്റുള്ളവർക്കും വെളിച്ചമാകുന്ന ജീവിതം ജീവിക്കുകയാണ്. കാരണം, മക്കളുടെ ജീവിതം വെയിലേറ്റ കണക്കല്ല; അത് ലോകത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കാനുള്ള വെളിച്ചമാണ്. ആ വെളിച്ചം കുറ്റബോധത്തിന്റെ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരിക്കലും കെടുത്തരുത്.

Content Highlights:
Parental sacrifices should inspire children rather than becoming emotional burdens that trap them. Many youngsters abandon their creative dreams and passions due to overwhelming family expectations and guilt. True parenting lies in granting children the freedom to find their own paths in life.