Source :- SIRAJLIVE NEWS
യുദ്ധം ചെയ്യാതെ എതിരാളിയുടെ പ്രതിരോധത്തെ തകര്ക്കുന്നതാണ് പരമമായ തന്ത്രം’- ചൈനീസ് സൈനിക തന്ത്രജ്ഞനായ സണ് സു മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന ആശയമാണിത്. യുദ്ധത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ എതിരാളിയുടെ നീക്കങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കുന്നതും സംഘര്ഷത്തിന്റെ സാധ്യത കുറയ്ക്കുന്നതുമാണ് ഉന്നതമായ തന്ത്രമെന്ന ഈ ചിന്ത മക്കയില് സഊദി അറേബ്യയും തുര്ക്കിയയും പാകിസ്താനും തമ്മില് രൂപപ്പെട്ട പ്രതിരോധ ധാരണയെ വിലയിരുത്തുമ്പോള് ഏറെ പ്രസക്തമാണ്. അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങളില് ഒരു പ്രതിരോധ കരാറിന്റെ പ്രാധാന്യം അതില് ഒപ്പുവെച്ച രാജ്യങ്ങളുടെ എണ്ണത്തില് മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. അതിന് പിന്നിലെ സുരക്ഷാ ആശങ്കകളും രാഷ്ട്രീയ താത്പര്യങ്ങളും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ശക്തിസന്തുലനവുമാണ് അതിന്റെ യഥാര്ഥ പ്രസക്തി നിര്ണയിക്കുന്നത്. പശ്ചിമേഷ്യയുടെയും ദക്ഷിണേഷ്യയുടെയും തന്ത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങള് ഒരേസമയം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഘട്ടത്തില് മക്കയില് രൂപപ്പെട്ട സഊദി- തുര്ക്കിയ- പാകിസ്താന് പ്രതിരോധ കരാര് അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഗൗരവമായി വിലയിരുത്തേണ്ട സംഭവമാണ്.
ഈ മാസം ഏഴിന് മക്കയില് സഊദി കിരീടാവകാശിയും പ്രധാനമന്ത്രിയുമായ മുഹമ്മദ് ബിന് സല്മാന്, തുര്ക്കിയ പ്രസിഡന്റ് റജബ് ത്വയ്യിബ് ഉര്ദുഗാന്, പാകിസ്താന് പ്രധാനമന്ത്രി മുഹമ്മദ് ഷഹബാസ് ശരീഫ് എന്നിവര് ഒപ്പുവെച്ച കരാറിന്റെ പ്രധാന ആശയം മൂന്ന് രാജ്യങ്ങളില് ഏതെങ്കിലും ഒന്നിനെതിരെയുള്ള സായുധ ആക്രമണം മൂന്ന് രാജ്യങ്ങള്ക്കെതിരെയുള്ള ആക്രമണമായി കണക്കാക്കുക എന്നതാണ്. ഒരു രാജ്യത്തെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി സമ്മര്ദത്തിലാക്കാനുള്ള സാധ്യത കുറയ്ക്കുകയും കൂട്ടായ പ്രതിരോധത്തിലൂടെ ആക്രമണത്തിന് മുമ്പ് തന്നെ ശക്തമായ സന്ദേശം നല്കുകയുമാണ് ഇതിന്റെ തന്ത്രപരമായ ലക്ഷ്യം. ഈ കരാര് രൂപപ്പെട്ട പശ്ചാത്തലം പശ്ചിമേഷ്യയിലെ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സുരക്ഷാ സാഹചര്യങ്ങളാണ്. ഇറാന്- ഇസ്റാഈല് സംഘര്ഷം, യമനിലെ ഹൂതി ആക്രമണങ്ങളുടെ ഭീഷണി, ഗള്ഫ് മേഖലയിലെ മിസൈല്- ഡ്രോണ് ആക്രമണങ്ങള്, കടല്പാതകളുടെ സുരക്ഷ, എണ്ണ- വാതക അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങള് സഊദിയുടെ സുരക്ഷാ കണക്കുകൂട്ടലുകളെ കൂടുതല് ചര്ച്ചക്ക് വിധേയമാക്കുന്നുണ്ട്.
പതിറ്റാണ്ടുകളായി അമേരിക്ക സഊദിയുടെ പ്രധാന സുരക്ഷാ പങ്കാളിയായിരുന്നെങ്കിലും ഒരേയൊരു ശക്തിയെ ആശ്രയിക്കാതെ വിവിധ രാജ്യങ്ങളുമായി തന്ത്രപരമായ ബന്ധങ്ങള് വികസിപ്പിക്കുന്ന നയമാണ് റിയാദ് ഇപ്പോള് കൂടുതല് ശക്തമാക്കുന്നത്. ചൈനയുമായുള്ള ബന്ധവും തുര്ക്കിയയുമായുള്ള പ്രതിരോധ സഹകരണവും പാകിസ്താനുമായുള്ള ദീര്ഘകാല സൈനികബന്ധവും ഈ സമീപനത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് കാണേണ്ടത്. മക്ക കരാറിന്റെ വേരുകള് ആഗസ്റ്റ് ഏഴിലെ കൂടിക്കാഴ്ചയില് മാത്രം അന്വേഷിക്കാനാകില്ല. സഊദിയും പാകിസ്താനും തമ്മിലുള്ള പ്രതിരോധബന്ധത്തിന് പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. 2025 സെപ്തംബര് 17ന് ഇരു രാജ്യങ്ങളും തന്ത്രപ്രധാന പ്രതിരോധ കരാറില് ഒപ്പുവെച്ചിരുന്നു. ഒരു രാജ്യത്തിനെതിരെയുള്ള ആക്രമണം ഇരുരാജ്യങ്ങള്ക്കെതിരെയുള്ള ആക്രമണമായി കണക്കാക്കുമെന്ന തത്ത്വവും അതില് ഉള്പ്പെട്ടിരുന്നു. ആ സുരക്ഷാ സഹകരണത്തിന്റെ പരിധി തുര്ക്കിയയെ കൂടി ഉള്പ്പെടുത്തി വിപുലീകരിക്കാനുള്ള ശ്രമമായാണ് പുതിയ ത്രിരാഷ്ട്ര സംവിധാനത്തെ കാണേണ്ടത്. അതിനാല് മക്കയിലെ കരാര് പെട്ടെന്ന് രൂപപ്പെട്ട ഒരു നയതന്ത്ര നീക്കമല്ല; മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന സുരക്ഷാ സഹകരണത്തെ കൂടുതല് വിശാലമായ ചട്ടക്കൂടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനുള്ള ശ്രമമാണ്.
മൂന്ന് രാജ്യങ്ങളുടെയും വ്യത്യസ്ത ശേഷികള് പരസ്പരം പൂരിപ്പിക്കുന്നതാണ് ഈ കൂട്ടായ്മയുടെ പ്രത്യേകത. സാമ്പത്തികമായും ഭൗമരാഷ്ട്രീയമായും ശക്തമായ സ്ഥാനമുള്ള സഊദിക്ക് പാകിസ്താന്റെ സൈനിക ശേഷിയും തുര്ക്കിയയുടെ സൈനിക- സാങ്കേതിക മുന്നേറ്റവും തന്ത്രപരമായ മൂല്യം നല്കുന്നു. തുര്ക്കിയയുടെ പ്രതിരോധ വ്യവസായം, പ്രത്യേകിച്ച് ആളില്ലാ വിമാന സാങ്കേതികവിദ്യയിലെ മുന്നേറ്റം, അതിന്റെ സൈനിക ശേഷിക്ക് പുതിയ മാനം നല്കിയിട്ടുണ്ട്. പാകിസ്താനാകട്ടെ ദീര്ഘകാല സൈനികപരിചയവും വലിയ പ്രതിരോധ സംവിധാനവുമുള്ള രാജ്യമാണ്.
കരാര് ഇറാനെ ലക്ഷ്യമിടുന്നുവോ എന്ന ചോദ്യം സ്വാഭാവികമായും ഉയരുന്നു. സഊദി- ഇറാന് സുരക്ഷാ മത്സരം, യമനിലെ ഹൂതി സാന്നിധ്യം, ഗള്ഫ് മേഖലയിലെ സംഘര്ഷങ്ങള് തുടങ്ങിയവ കാരണം ഇറാന്റെ പേര് ചര്ച്ചയില് വരുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാല് കരാര് ഒരു പ്രത്യേക രാജ്യത്തിനെതിരെയുള്ള സഖ്യമാണെന്ന് ഔദ്യോഗികമായി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടില്ല. അതിനാല് ഇതിനെ നേരിട്ട് ‘ഇറാന്വിരുദ്ധ സഖ്യം’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. അതേസമയം പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യത്തിനപ്പുറം ഇത്തരമൊരു പ്രതിരോധ കൂട്ടായ്മ മേഖലയുടെ ശക്തിസന്തുലനത്തെ സ്വാധീനിക്കുമെന്നത് യാഥാര്ഥ്യമാണ്.
ഇന്ത്യയുടെ കാഴ്ചപ്പാടിലും മക്ക കരാര് ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഇന്ത്യക്കെതിരെയുള്ള കരാറല്ലിത്. സഊദിയും ഇന്ത്യയും തമ്മില് ഊര്ജം, വ്യാപാരം, നിക്ഷേപം, അടിസ്ഥാനസൗകര്യം, പ്രവാസി സമൂഹം തുടങ്ങി നിരവധി മേഖലകളില് ശക്തമായ ബന്ധമാണുള്ളത്. എന്നാല് ഇന്ത്യ- പാകിസ്താന് ബന്ധത്തിലെ ദീര്ഘകാല സംഘര്ഷം കണക്കിലെടുക്കുമ്പോള് പാകിസ്താന്റെ പുതിയ പ്രതിരോധ പങ്കാളിത്തം ഇന്ത്യക്ക് അവഗണിക്കാനാകില്ല. ഭാവിയില് ഇന്ത്യ- പാകിസ്താന് സംഘര്ഷമുണ്ടായാല് കരാറിലെ വ്യവസ്ഥകള് എങ്ങനെ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടും, തുര്ക്കിയയും സഊദിയും എത്രത്തോളം പ്രതികരിക്കും തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങള് പ്രസക്തമാകും. അതേസമയം ഈ കരാര് സഊദിയെയോ തുര്ക്കിയയെയോ ഇന്ത്യക്കെതിരായ സൈനിക നിലപാടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുമെന്ന് കരുതുന്നതും ശരിയല്ല.
ഇന്ത്യയെ ബാധിക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന മേഖല സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയാണ്. സഊദി ഉള്പ്പെടെയുള്ള ഗള്ഫ് രാജ്യങ്ങളുടെ സുരക്ഷ ഇന്ത്യയുടെ ഊര്ജ സുരക്ഷയുമായും പ്രവാസി താത്പര്യങ്ങളുമായും നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഗള്ഫ് മേഖലയില് വലിയ സംഘര്ഷമുണ്ടായാല് എണ്ണവില, കപ്പല്ഗതാഗതം, ഇന്ഷ്വറന്സ് ചെലവ്, പ്രവാസി തൊഴില്, നിക്ഷേപം എന്നിവയിലൂടെ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം ഇന്ത്യയിലും അനുഭവപ്പെടും. അതിനാല് മക്ക കരാറിനെ ഇന്ത്യ- പാകിസ്താന് ബന്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില് മാത്രം കാണാതെ ഗള്ഫ് സുരക്ഷയുടെ വിശാലമായ ചട്ടക്കൂടിലും വിലയിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്.
സഊദിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ കരാറിന്റെ പ്രധാന നേട്ടം സുരക്ഷാ ബന്ധങ്ങളുടെ വൈവിധ്യവത്കരണമാണ്. അമേരിക്കയുമായുള്ള ബന്ധം നിലനിര്ത്തിക്കൊണ്ട് പാകിസ്താനും തുര്ക്കിയയും പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളുമായി പ്രതിരോധ സഹകരണം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ റിയാദ് സ്വന്തം തന്ത്രപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യം വര്ധിപ്പിക്കുകയാണ്. പാകിസ്താനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സഊദിയുമായുള്ള അടുത്ത ബന്ധം സുരക്ഷക്കൊപ്പം സാമ്പത്തികവും ഊര്ജപരവുമായ താത്പര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. തുര്ക്കിയയ്ക്ക് പശ്ചിമേഷ്യയില് സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ- സൈനിക സ്വാധീനം വര്ധിപ്പിക്കാനുള്ള അവസരവുമാണിത്.
എന്നാല് ഈ കൂട്ടുകെട്ടിന്റെ മുന്നിലുള്ള വെല്ലുവിളികളും ഗൗരവമുള്ളതാണ്. മൂന്ന് രാജ്യങ്ങള്ക്കും ഒരേ വിദേശനയമല്ല. കരാറിന്റെ യഥാര്ഥ ശക്തി അതിലെ വരികളില് അല്ല, പ്രതിസന്ധിയുടെ സമയത്ത് മൂന്ന് രാജ്യങ്ങളും എത്രത്തോളം ഏകോപിതമായി പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു എന്നതിലായിരിക്കും. അമേരിക്കയുമായുള്ള സഊദിയുടെ ബന്ധവും പ്രധാനമാണ്. മക്ക കരാറിനെ അമേരിക്കന് സുരക്ഷാ പങ്കാളിത്തത്തിന് പകരമായി ഇപ്പോള് കാണാനാകില്ല. മറിച്ച് അമേരിക്കയുമായും ചൈനയുമായും തുര്ക്കിയയുമായും പാകിസ്താനുമായും ഒരേസമയം ബന്ധം നിലനിര്ത്തി തന്ത്രപരമായ ഇടം വികസിപ്പിക്കാനുള്ള സഊദിയുടെ ശ്രമമായാണ് ഇതിനെ കാണേണ്ടത്. ഇന്നത്തെ പശ്ചിമേഷ്യന് രാഷ്ട്രീയത്തില് ഒരു ശക്തികേന്ദ്രത്തെ മാത്രം ആശ്രയിക്കാതെ പല ശക്തികളുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്ന നയമാണ് കൂടുതല് പ്രകടമാകുന്നത്. പാകിസ്താനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സഊദിയുമായുള്ള അടുത്ത ബന്ധം സാമ്പത്തിക പിന്തുണക്കും നിക്ഷേപത്തിനും പുറമെ തന്ത്രപരമായ പ്രാധാന്യവും നല്കുന്നു.
മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പശ്ചിമേഷ്യയില് പ്രാദേശിക ശക്തികള് സ്വന്തം സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങള് കൂടുതല് സ്വതന്ത്രമായി രൂപപ്പെടുത്താന് ശ്രമിക്കുന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ സൂചനയാണ് ഈ കൂട്ടുകെട്ട്. ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം യുദ്ധം ആരംഭിക്കുക എന്നതല്ല; യുദ്ധത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എതിരാളിയെ പ്രതിരോധിക്കുകയെന്നതാണ്. മക്കയില് രൂപപ്പെട്ട ഈ പ്രതിരോധ ധാരണയുടെ യഥാര്ഥ പ്രാധാന്യം അതിലെ വാക്കുകളില് മാത്രമല്ല, ഭാവിയിലെ പ്രതിസന്ധികളില് അതിന്റെ വ്യവസ്ഥകള് എത്രത്തോളം പ്രായോഗികമാകുന്നു എന്നതിലായിരിക്കും. പശ്ചിമേഷ്യയുടെ സുരക്ഷാ സമവാക്യത്തില് ഒരു പുതിയ അധ്യായം തുറന്നുവെന്നത് വ്യക്തമാണ്; ആ അധ്യായത്തിന്റെ ദിശ നിര്ണയിക്കുക ഇനി മൂന്ന് രാജ്യങ്ങളുടെയും തന്ത്രപരമായ തീരുമാനങ്ങളായിരിക്കും.
Content Highlights:
Saudi Arabia, Turkey, and Pakistan have signed a major tripartite defense pact in Mecca aimed at mutual security and deterrence. The treaty stipulates that an attack on one signatory will be considered an assault on all three nations. This strategic alliance significantly alters the geopolitical landscape and security dynamics of West Asia.
