Source :- SIRAJLIVE NEWS
നിങ്ങൾ ഒരു നേട്ടം കൊയ്യുമ്പോൾ, ഒരു നാഴികക്കല്ല് പിന്നിടുമ്പോൾ, ഒരു സ്വപ്നം സാക്ഷാത്കരിക്കുമ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വെല്ലുവിളിയെ അതിജീവിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള ആളുകൾ നിങ്ങളെപ്പോലെ തുള്ളിച്ചാടുമെന്ന് നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ജീവിതം പലപ്പോഴും മറ്റൊരു പാഠമാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ചിലപ്പോൾ അപരിചിതരായ ആളുകൾ ബന്ധുക്കളേക്കാൾ നമ്മുടെ ശ്രമങ്ങളെ വിലമതിക്കും. സഹപ്രവർത്തകർ കുടുംബാംഗങ്ങളെക്കാൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കും. പുറമെയുള്ളവർ വലിയ കരഘോഷത്തോടെ നിങ്ങളെ ചുമലിലേറ്റുമ്പോൾ, നിങ്ങളെ ഏറ്റവും നന്നായി അറിയുന്നവർ വിചിത്രമായ നിശബ്ദത പാലിക്കും. വർഷങ്ങളോളം കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് നേടിയ ഒരു വിജയവാർത്ത ആകാംക്ഷയോടെ പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ, “അതെയല്ലേ…’ എന്നൊരു മറുപടിക്ക് ശേഷം സംഭാഷണം മറ്റെവിടെയോ എത്തുന്നത് നാം കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും.
ഒരു ഫുട്ബോൾ ഫൈനലിൽ അവസാന നിമിഷം വിജയഗോൾ നേടിയപ്പോൾ കാണികൾ കാലാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള അവസ്ഥ! സത്യം പറഞ്ഞാൽ, ആളുകൾ നമ്മുടെ നേട്ടങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും ആ നേട്ടത്തിന്റെ വലിപ്പം നോക്കിയല്ല; പലപ്പോഴും അത് അവരുടെ മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന താരതമ്യങ്ങളുടെയും നഷ്ടബോധങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. നിങ്ങളുടെ വിജയം ചിലർക്ക് അവരുടെ പൂർത്തിയാകാത്ത സ്വപ്നങ്ങളുടെ കണ്ണാടിയായി മാറാം. അതുകൊണ്ടാണ് ചിലർ അഭിനന്ദിക്കുന്നതിനുപകരം താരതമ്യം ചെയ്യുന്നത്, പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനുപകരം സാധ്യതയുള്ള പരാജയങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത്.
ഈ പ്രവണത കുടുംബങ്ങളിലും അടുത്ത ബന്ധങ്ങളിലും കൂടുതൽ ശക്തമായി കാണാം.
കാരണം ഓരോ കുടുംബവും അറിയാതെ തന്നെ ഓരോരുത്തർക്കും ചില റോളുകൾ നൽകി വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും – ഉത്തരവാദി, ശാന്തൻ, പ്രശ്നപരിഹാരകൻ, സഹായം ആവശ്യമുള്ളവൻ എന്നിങ്ങനെ. പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നത് ഈ റോളുകൾക്കപ്പുറം നമ്മൾ വളരാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ്. എപ്പോഴും ബലഹീനനായി കരുതപ്പെട്ട വ്യക്തി ശക്തനാകുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിക്കുമെന്ന് കരുതിയ കുട്ടി സ്വതന്ത്രനാകുമ്പോൾ, ഒരിക്കൽ എല്ലാം സഹിച്ചിരുന്ന ഒരാൾ ആരോഗ്യകരമായ അതിരുകൾ സ്ഥാപിക്കുമ്പോൾ, ചിലർക്ക് അത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ പ്രയാസമാകും. എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് അവർ മോശക്കാരാണെന്ന് അർഥമില്ല.
പലപ്പോഴും അവർ സ്വന്തം ഭയങ്ങളുമായോ അരക്ഷിതാവസ്ഥകളുമായോ നിരാശകളുമായോ പൊരുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരിക്കും. നമ്മുടെ നേട്ടങ്ങളെ ചെറുതാക്കുകയാണെന്ന് പോലും അവർ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടാകില്ല. പക്ഷേ, അതിന്റെ വേദന കുറയുന്നില്ല. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ പലരും അംഗീകാരം തേടി വീണ്ടും വീണ്ടും സ്വയം വിശദീകരിക്കുകയും തെളിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ജീവിതത്തിലെ ഒരു വലിയ തിരിച്ചറിവ് ഇതാണ് – എല്ലാ നേട്ടങ്ങൾക്കും കൈയടി ആവശ്യമില്ല, എല്ലാ സമരങ്ങൾക്കും മനസ്സിലാക്കൽ ആവശ്യമില്ല. നിങ്ങൾ നടന്ന വഴിയിലൂടെ നടക്കാത്തവർക്ക് നിങ്ങളുടെ യാത്രയുടെ വില പൂർണമായി മനസ്സിലാകണമെന്നില്ല.
അതിനാൽ ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും ബുദ്ധിപരമായ കാര്യം മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരത്തിനായി കാത്തുനിൽക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കുകയാണ്. ഒരു പഴഞ്ചൊല്ലുണ്ട്: “അപ്പത്തിനായി ഹാർഡ്്വെയർ ഷോപ്പിൽ പോകരുത്.’ നൽകാൻ കഴിയാത്തവരിൽ നിന്ന് അംഗീകാരവും പ്രശംസയും പ്രതീക്ഷിച്ച് നിരാശപ്പെടുന്നതും അതുപോലെത്തന്നെയാണ്. സ്ഥിരമായി പ്രശംസ ലഭിക്കുന്നവരല്ല യഥാർഥത്തിൽ ശക്തരായ ആളുകൾ; പ്രശംസ ഇല്ലാതിരുന്നാലും മുന്നോട്ട് പോകാൻ പഠിച്ചവരാണ്. അവരുടെ ആത്മവിശ്വാസം കൈയടിയിൽ അല്ല, സ്വയം അവബോധത്തിലാണ് പണിതുയർത്തിയിരിക്കുന്നത്. അവർ ആരാണെന്നും എത്ര ദൂരം പിന്നിട്ടുവെന്നും എത്ര ത്യാഗങ്ങളിലൂടെയാണ് ഇവിടെ എത്തിയതെന്നും അവർക്ക് അറിയാം.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഓരോ കാണിയും എഴുന്നേറ്റ് കൈയടിക്കണമെന്ന ആവശ്യമില്ല. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യം മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രതികരണങ്ങളിലൂടെ നമ്മുടെ മൂല്യം അളക്കുന്നത് നിർത്തുമ്പോഴാണ് ലഭിക്കുന്നത്. നമ്മൾ വിലപ്പെട്ടവരാണെന്ന് എല്ലാവരെയും ബോധ്യപ്പെടുത്തലല്ല ലക്ഷ്യം; അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞാലും ഇല്ലെങ്കിലും നമ്മൾ വിലപ്പെട്ടവരാണെന്ന് സ്വയം തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ്. കാരണം മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരത്തിൽ പണിത ആത്മവിശ്വാസം ദുർബലമാണ്, ആത്മാഭിമാനത്തിൽ പണിത ആത്മവിശ്വാസം അചഞ്ചലവുമാണ്. കഴുകൻ കാക്കയോട് പറക്കാൻ അനുവാദം ചോദിക്കാത്തതുപോലെ, പൂവ് മറ്റൊരു പൂവിനോട് മത്സരിക്കാതെ വിരിയുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ വളർച്ചയെ ആഘോഷിക്കാൻ കഴിയാത്തവരോടുള്ള ഏറ്റവും ശക്തമായ മറുപടിയും ഒന്നേയുള്ളൂ – വീണ്ടും വീണ്ടും വളരുക, തിളങ്ങുക, നിങ്ങൾ ആയിരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട വ്യക്തിയായി മാറുക.
Content Highlights:
True success does not rely on applause from close relatives or friends who often view your growth through their own insecurities. Real internal strength comes from self awareness and breaking free from pre-determined roles assigned by family or society. True independence is achieved when you stop measuring your self worth through external validation.
